14 yıl geçmişimiz var bahisi geçen arkadaşımla ama baktım yine mizacı ne kafada olduğunu aslında hep biliyordum en son kızdım engelledim aradı ulaştı herşeyi kafada kuruyor tasarlıyor yüzeysel saygısız hep hoşgördüm alttan alınca aptal sanıyorlar bu sefer engelde atmadım ne hali varsa görsün kafasındayım bende sizin gibi aynı yolu seçtim artık tahammül edemiyorum buraya bile yazmam yorucu aslında yoran durumlar yüzünden aptalca bir sarmalın içindeyim biliyorum farkındayım kederli yas sürecim tetikliyor galiba.
20 yıllık kankam kardeşim dediğim biri vardı, bu dostluk ilişkisinde her konuda alttan alan ve sessiz kalan taraf genel olarak ben olurdum.
Başkasının ilgisi sevgisi bende olduğu anda anında araya girer ve kendini öne atardı.
Bir karar verilecekse onun dediği olurdu,
Sık sık sözümü keserdi, hep kendinden ve kendi sorunlarından bahseder lakin ben ufak kendimle alakalı bir konu açtığım zaman ya konuyu değiştirir yada telefonuyla ilgilenirdi.
Ve ben yıllar sonra aniden bir karar aldım ve bir daha asla samimi olmadım, ordan ayağımı kestim. Kendi benliği mi bulmak biraz vakit aldı, hatta epey vakit aldı..
Güzel zamanlarda bunu anlayamıyorsunuz, ama zor zamanlar gelince gerçek yüzler meydana çıkınca ve özellikle kendiniz artık bu oynanan tiyatrodan sıkılıp bir anda olgunlaşma yada aklın başa gelme süreci diyelim.
Aslında o çocuk hep böyleydi. 20 yıl öncede böyleydi.
sadece ben artık aynı ben değildim.
Bunu yaptığım anda kendi değerimi anladım ve büyük bir rahatlama geldi.
O yüzden sana sonuna kadar hak veriyorum.