Tanrı bir narsist

tanrıyı hep narsıst olarak gormusumdur dusunsenıze en basıtnden dogmak ıstemeyen bır cocuga kader bıcerek onu bınbır zorlukla yuzlestırıyor ve bu cocugun kaderı cehennemle sonlanıyorsa tanrıya narsıst dememızde bır sakınca yoktur dıye dusunuyorum acıkcası cennete gıtseydı yıne tanrı narsıst derdım cunku dunyada o kadar acı cektın gelıp yalandan alttan alttan sınırların oldugu cennetemı huzuru bulucaksın bulamazsın cunku ınsanı duygular orada yok zına kumar ıckı alkol daha sayamadıgım ne varsa veya kız olarak dogmak ısteyen bırısını erkek bedenınde dogurması gıbı burada gelıp amelıyattan falan bahsetmeyın bunu bende bılıyorum sadece secemedıklerımızle sınanmak tanrının narsıstlıgıne uygun bır davranıs dıye dusunuyorum

sızınde dusuncelerınızı merak ettım

Eğer içimizde bu bahsettiğin dürtüler yani zaaflar, şehvet, bağımlılığa meyil gibi şeyler hiç olmasaydı, o zaman irade dediğimiz şeyin bir anlamı kalmazdı. Hani önünde hiçbir engel veya cazip bir yanlış seçenek yokken doğruyu yapmak zaten marifet değil ki. Böyle bir senaryoda sadece iyilik yapmaya programlanmış robotlardan hiçbir farkımız olmazdı. Bunu biraz zorlu bir simülasyon ya da oyun gibi düşünmek lazım. Bir oyunda hiç düşman, engel, risk veya seni yoldan çıkaracak yan görevler olmazsa o oyunun bir anlamı kalır mı? Zıtlıklar dünyasındayız sonuçta karanlık olmadan aydınlığın, acı çekmeden huzurun, kötülük ihtimali olmadan iradenin bir değeri olmuyor. Yani o yasaklı duygular ve dürtüler aslında bizi cezalandırmak için bir tuzak değil, bilincimizi ve irademizi ne kadar geliştirebileceğimizi test eden birer ağırlık gibi görülebilir. Spor salonunda kas yapmak için nasıl ağırlık altına girip zorlanmak gerekiyorsa, bilincin gelişmesi için de bu tarz çelişkilerle ve zorluklarla mücadele etmesi gerekiyor olabilir. Tabii bu durum senin bahsettiğin o hiç seçmediğimiz bedende veya kaderde sınanma çelişkisini tamamen aklamıyor eyvallah ama en azından sistemin neden bu kadar zorlayıcı ve paradokslarla dolu olduğuna dair bir mantık sunuyor.