İki Dağ Arasındaki Sır: Zülkarneyn, Sedd-i İskender ve Ye’cûc-Me’cûc

ZÜLKARNEYN PEYGAMBERİN SEFERLERİ, YE’CÛC VE ME’CÛC SEDDİNİN ESRÂRI VE KIYAMETE KADAR SÜRECEK NİZAM

İlim ve hikmet geleneğinde gayb haberleri, yalnızca istikbalde vuku bulacak hâdiselerin takvimini veren kuru birer malumat değildir. Onlar, insanoğlunun varlık âlemindeki mesuliyetini, ilahi kudretin sınırlarını ve tarihin görünmeyen kozmik geometrisini idrak etmesi için indirilmiş birer hakikat aynasıdır. Kur’ân-ı Kerîm’de, semavi kitaplarda ve sahih sünnet külliyatında zikredilen Zülkarneyn ile Ye’cûc ve Me’cûc kıssası, geçmişin karanlık dehlizlerinden başlayıp kıyametin en son perdesine kadar uzanan muazzam bir nizamı gözler önüne serer. Bu risalede; lügat, tefsir, hadis, kelâm, tarih ve klasik ilmihal kaynaklarının süzgecinden geçmiş, hiçbir detayı atlanmamış bütünlüklü bir hakikat silsilesi ilim talipleri için derlenmiştir.
Bu dev risale 7 Babdan oluşmaktadır; devamı hemen aşağıdaki yorumlarda bablar halinde paylaşılmaktadır

BİRİNCİ BAB: ZÜLKARNEYN ALEYHİSSELÂM’IN KİMLİĞİ, SEFERLERİ VE "ÜÇ İSKENDER" HAKİKATİ

1. Zülkarneyn Lakabının Etimolojik ve İrfanî Kökeni
Kur’ân-ı Kerîm’de Kehf Sûresi’nin 83 ila 98. âyetleri arasında beyan edilen Zülkarneyn kıssası, Yahudilerin telkiniyle Mekkeli müşriklerin Resûl-i Ekrem’i (sav) imtihan etmek amacıyla yönelttikleri üç çetin sualden biri olan "yeryüzünün hem doğusuna hem de batısına sefer yapmış olan zat" hakkındaki soruya ilahi bir cevap olarak nazil olmuştur:

"Sana Zülkarneyn hakkında soru soruyorlar. De ki: 'Size onunla ilgili bir parça okuyacağım.' Gerçekten biz onu yeryüzünde iktidar sahibi kıldık ve ona (muhtaç olduğu) her şey için bir sebep (yol ve ilim) öğrettik." (Kehf, 18/83-84)

Zülkarneyn terkibi, Arapçada "sahip, mâlik" manasındaki "zû" ile "boynuz, kâkül, aynı çağda yaşayan nesil veya güneşin iki ucu" anlamlarına gelen "karn" kelimelerinin birleşiminden doğmuştur. 9. yüzyılın büyük müfessiri Taberî, bu unvanın kendisine dünyanın doğu ve batı yönlerine iki büyük sefer düzenlemesi, Bizans ve İran diyarlarını hükmü altına alması sebebiyle verildiğini kaydeder. 10. yüzyıl müfessirlerinden Sa‘lebî ise bu lakabın hikmetlerini şu derinlikli vecihlerle nakleder:

İnsanları tevhide davet ederken inkârcılar tarafından başının iki yanına vurularak şehit edilmesi ve ilahi kudretle yeniden diriltilmesi.

Başında boynuza benzer iki çıkıntının yer alması, tacının üzerinde bakırdan iki boynuz bulunması yahut saçlarının iki örgü halinde olması.

Emrine ışık ve karanlığın musahhar kılınması; rüyasında gökyüzüne tırmanarak güneşin iki kenarından tutunduğunu görmesi.

Hem anne hem baba tarafından asil iki soydan (İran ve Yunan asıllı) gelmesi, hayatı boyunca iki neslin gelip geçmesi, savaşta düşmanlarını koç gibi vurup devirmesi ve kendisine zâhir ile bâtın ilminin birlikte verilmesi.


2. Nübüvveti, Yaşadığı Çağ ve Tarihteki "Üç İskender" Ayrımı
İslam âlimlerinin büyük çoğunluğu, Zülkarneyn’in Kur’ân-ı Kerîm’de peygamberlere özgü bir tevhid, insaf ve adalet diliyle konuşmasından hareketle onun ya bir peygamber ya da kendisine nübüvvet mertebesinde hikmet verilmiş salih bir kul ve cihangir hükümdar olduğunu beyan ederler. Hz. Ömer’den (r.a.) İbn Mes‘ûd ve İbn Kesîr aracılığıyla nakledilen bir rivayette ise onun meleklerden biri olduğuna dair bir görüşe de yer verilir.

Tarih kitaplarının ve edebî eserlerin (İskendernâme geleneğinin) en sık düştüğü yanılgı, Kur’ân’da övülen salih kul Zülkarneyn ile Makedonyalı Büyük İskender’i birbirine karıştırmaktır. Oysa klasik tarih ve tefsir kaynaklarında Üç İskender birbirinden keskin sınırlarla ayrılır:

Birinci İskender (Makedonya Kralı Filip’in Oğlu): Milattan önce 356 senesinde doğup 323 senesinde otuz üç yaşında ölen, on üç yaşında Aristo’nun terbiyesine verilen, İran hükümdarı Dârâ’yı mağlup edip Horasan, Herat ve Belh’e kadar uzanan, ancak zaferleriyle ahlakı bozulup işret ve sefahat içinde ölen Makedonya kralıdır. Büyük müfessir Fahreddin er-Râzî ve Kur’an Yolu Tefsiri, Zülkarneyn’in muvahhid bir mümin, Büyük İskender’in ise putperest bir kavmin müşrik hükümdarı olması sebebiyle ikisinin aynı şahıs olmasının kesinlikle mümkün olmadığını vurgular.

İkinci İskender (Yemen Hükümdarı Münzir): Makedonyalı İskender’den yaklaşık iki bin yıl önce yaşamış ve seferleri Çin sınırlarına kadar ulaşmış çok eski bir Yemen hükümdarıdır.

Üçüncü İskender (Kur’ân’da Zikredilen Zülkarneyn): Hz. Nûh’un oğlu Yâfes’in soyundan gelen, birinci ve ikinci İskender’den çok daha kadim bir devirde yaşamış mübarek bir zattır. Rivayetlere göre Hz. İbrahim (a.s.) ile görüşüp duasını almış, Kâbe’yi tavaf etmiştir. Hz. Hızır (a.s.) ise onun teyzesinin oğlu ve ordularının kumandanı olarak yanında yer almış; âb-ı hayâtı aramak üzere karanlıklar ülkesine yaptıkları yolculukta kendisine rehberlik etmiştir. Avrupa ve Asya kıtalarının büyük bir kısmına hükmetmiştir.

3. Doğu ve Batı Seferleri ile "Sebep" İlmi
Müfessirler, Kehf Sûresi’nin 84. âyetinde Zülkarneyn’e verildiği bildirilen "sebep" kelimesinin; akıl, vahiy bilgisi, irade, maddi ve manevi ilimler ile amaca ulaştıran her türlü kozmik imkânı kapsadığına işaret ederler:

Batı Seferi (Mağribe’ş-Şems): Güneşin battığı en uç noktaya (Atlas Okyanusu veya Ege kıyılarına) vardığında, güneşi kara bir balçıkta batar gibi buldu. Oradaki kavme karşı adalet terazisini kurarak zulmedenleri cezalandıracağını, iman edip salih amel işleyenlere ise güzel karşılık vereceğini tebliğ etti (Kehf, 18/85-88).

Doğu Seferi (Matlia’ş-Şems): Güneşin doğduğu yöne (Asya bozkırlarına veya Hint Okyanusu kıyılarına) ulaştığında, kendilerini güneşten koruyacak hiçbir gölgeliği ve binası bulunmayan bir toplulukla karşılaştı ve onların ahvalini ilahi hikmet dairesinde kendi haline bıraktı (Kehf, 18/89-91).

İKİNCİ BAB: YE’CÛC VE ME’CÛC’ÜN LÜGAT KÖKENİ, SOYLARI VE ANTROPOLOJİK İZLER

1. Kelimenin Etimolojisi ve Mukayeseli Dinler Tarihindeki Yeri
Dilbilimciler ve müfessirler Ye’cûc ve Me’cûc kelimelerinin kökeni üzerinde iki ana görüş ortaya koymuşlardır:

Arapça Köken Görüşü: Râgıb el-İsfahânî (el-Müfredât, "ecc" md.) ve İbn Manzûr (Lisânü’l-Arab, "ecc" md.; Kāmus Tercümesi, I, 697-698), bu kelimelerin "ateşin alevlenip parlaması, suyun tuzlu ve acı olması, düşmana hızla saldırmak" manasındaki "ecc" kökünden; "ak kor haline gelmiş ateş, parlak nesne" anlamındaki "evc" kökünden yahut "etrafa yayılıp dağılmak" manasındaki "ycc / mcc" köklerinden türediğini belirtirler. Mecazen, ateş gibi yakıp yok eden ve sel gibi yayılan toplulukları ifade eder.

Yabancı Diller ve Kitâb-ı Mukaddes Mukayesesi: Zemahşerî (el-Keşşâf, II, 498), Fahreddin er-Râzî (Mefâtîhu’l-Gayb, XXI, 170), Beyzâvî ve Ebü’l-Bekâ el-Kefevî (el-Külliyyât, s. 3) gibi âlimler kelimelerin İbranice, Asurice, Aramice veya Yunancadan Arapçaya geçtiğini kabul ederler. Kitâb-ı Mukaddes’in Ahd-i Atîk (Tekvîn, 10/2; Hezekiel, 38/1-3, 39/1-2; Tesniye, 28/49-57; Yeremya, 5/15-18) ve Ahd-i Cedîd (Vahiy, 20/1-9) bölümlerinde bu topluluk Gog ve Magog adıyla anılır. Ancak Kitâb-ı Mukaddes kıssayı yalnızca gelecekle ilişkilendirirken, Kur’ân-ı Kerîm onu hem geçmişte Zülkarneyn eliyle seddedilen bir topluluk (Kehf Sûresi) hem de kıyamet öncesi ortaya çıkacak büyük bir alamet (Enbiyâ Sûresi) olarak iki ayrı zaman boyutunda zikreder.

2. Soy Kökleri, Sayıları ve Fizyonomik Tasvirleri
Sahih hadisler ve klasik kelâm eserlerine (Şemsüleimme es-Serahsî, s. 45-46; Berzencî, s. 152-156; Sıddîk Hasan Han, s. 165-166; İmam Rûdânî) göre Ye’cûc ve Me’cûc, Hz. Nûh’un oğlu Yâfes’in neslinden türemiş olan Hz. Âdem evlatlarıdır. İbn Amr bin el-Âs (r.a.) rivayetinde Efendimiz (s.a.v.) onların nesil bereketini şöyle haber verir:

"Ye’cûc ve Me’cûc Âdem’in neslindendir. Onlar insanlara gönderilse, yaşantılarını bütünüyle ifsad ederler. Onlardan biri, arkasında zürriyetinden (eli silahlı) bin erkek bırakmaksızın ölmez. Onların arkasında üç ümmet vardır: Tâvil, Târnes (Tâyis) ve Mensek." (Rûdânî, Cem‘u’l-Fevâid, C. 5, H.no: 9930, s. 372)

Huzeyfe (r.a.)’den nakledilen bir diğer hadis-i şerifte ise Ye’cûc ve Me’cûc’ün dörtyüz bin ümmetten müteşekkil devasa bir kalabalık olduğu, sayılarının insanlar ile cinlerin toplamının onda dokuzuna ulaştığı ve üç sınıfa ayrıldığı bildirilir:

Birinci Sınıf: Şam diyarında göğe doğru yüz yirmi arşın yükselen "Erz" ağacı gibi devasa boylu olanlardır; bunlara ne dağ dayanır ne de demir.

İkinci Sınıf: Kulakları olağanüstü büyük olup, kulaklarının birini altlarına döşek gibi serip diğerini üzerlerine yorgan yaparak uyuyanlardır.

Üçüncü Sınıf ve Eşkal: İbn Harmele (r.a.)’nin rivayet ettiği hutbede Resûlullah (s.a.v.) onların genel simasını "geniş yüzlü, küçük gözlü, kumral saçlı, yüzleri deri üstüne deri kaplanmış kalkanları andıran kimseler" olarak tarif etmiştir (Ahmed b. Hanbel, Müsned, 5/271; İbn Kesîr, Ölüm Ötesi Tarihi, s. 133). Fil, deve, yabani hayvanlar, domuz ve hatta kendi ölülerini dahi yiyen bu topluluklar, huruç ettiklerinde bir ucu Şam’da diğer ucu Horasan’da olacak kadar geniş bir coğrafyayı kaplayacaklardır (Rûdânî, C. 5, H.no: 9931, s. 372).



3. Tarihi İzler, Antropolojik Görüşler ve Etnik Yakıştırmaların İlmi Tahlili
Tarih ve coğrafya literatüründe Makdisî (IV, 61), Bîrûnî (s. 41) ve Kâtib Çelebi (s. 377-379) gibi âlimler Zülkarneyn ve Sedd-i İskender bahsine geniş yer ayırırlar.

Kafkasya ve Moğolistan İzleri: Bilimsel ve antropolojik verilerle Kur’ân’ı tefsir eden Cemâleddin el-Kāsımî, Arapların Kafkas dağlarının arkasında yaşayan Âkûk ve Mâkûk adlı iki kavimden söz ettiklerini ve bunları Ye’cûc ve Me’cûc diye adlandırdıklarını kaydeder (Mehâsinü’t-Te’vîl, VII, 100). Ebü’l-Kelâm Âzâd ise M.Ö. 600 yıllarında bugünkü Moğolistan topraklarında yaşayan toplulukların "Mongog" veya "Monçuk" adının Me’cûc kelimesine olan fonetik yakınlığına işaret eder. Buna karşılık Mûsâ Cârullah’ın "Gog" ile Türkçe "gök" kelimesi arasında kurduğu benzerlik, dilbilim açısından izahı mümkün olmayan zayıf bir iddia olarak değerlendirilmiştir.

Yirmi İki Kabile Rivayeti ve Türklerle İlgili Yakıştırmaların Reddi: Klasik tefsirlerde (Süyûtî, Cem‘u’l-Cevâmi‘, 18/18; İbn Hacer, Fethu’l-Bârî; İbn Ebî Hâtim) Süddî, Katâde ve Vehb bin Münebbih’ten nakledilen bazı rivayetlerde, Ye’cûc ve Me’cûc’ün yirmi iki kabile olduğu, Zülkarneyn’in yirmi birini seddin ardına hapsettiği, dışarıda kalan tek kabilenin ise "terk edilenler" manasında Türk olarak anıldığı kaydedilir. Ancak hadis tenkidi uzmanlarının kesin tespitine göre, güvenilir ve sahih hadislerin hiçbirinde Ye’cûc ve Me’cûc ile Türkler arasında bir bağ kurulmamıştır. Aksine, tarih kayıtlarında Zülkarneyn’in bu seddi bizzat Asya’nın kuzeydoğusundaki mümin Türklerin ricası ve yardımıyla inşa ettiği belirtilir. Etnik yakıştırmaların, Ehl-i Kitap kaynaklarındaki "Gog ve Magog doğudan çıkacaktır" iddiasından veya tarihi süreçte Türklerle savaşan toplulukların siyasi yorumlarından neşet ettiği anlaşılmaktadır.

Özel İsim mi, Cins İsmi (Sıfat) mı?: Çağdaş semantik ve tefsir araştırmalarında Ye’cûc ve Me’cûc lafzının yalnızca belirli bir ırkın özel ismi değil; tarihin her devrinde ortaya çıkan işgalci, sömürgeci, zalim, müşrik ve bozguncu toplulukları niteleyen kapsamlı bir sıfat olarak da okunabileceği değerlendirilmektedir.

ÜÇÜNCÜ BAB: MUHKEM SEDDİN İNŞASI VE METALURJİK / KOZMİK SIRRI

Zülkarneyn, kuzeydeki iki dağ arasına (Sedd-i İskender) üçüncü seferini düzenlediğinde, dillerinin garipliği sebebiyle sözleri güçlükle anlaşılan mazlum bir kavimle karşılaştı. Bu kavim, Ye’cûc ve Me’cûc’ün katliamlarından ve ekinlerini tahrip etmesinden şikâyet ederek, kendileriyle o bozguncular arasına bir set inşa etmesi karşılığında Zülkarneyn’e vergi teklif ettiler (Kehf, 18/93-94).

Zülkarneyn ise "Rabbimin beni içinde bulundurduğu iktidar ve nimet, sizin vereceğiniz ücretten daha hayırlıdır. Siz bana bedenî kuvvetinizle ve âletlerle yardım edin de, sizinle onlar arasına aşılmaz bir engel yapayım" buyurarak maddi bedeli reddetti (Kehf, 18/95).

Önce vadiye büyük demir kütleleri yığılıp dağların iki yakasıyla aynı seviyeye getirildi.
Ardından körüklerle ateşe üflenerek demir kütleleri ak kor haline getirildi.
Son aşamada Zülkarneyn, "Getirin bana, üzerine erimiş bakır (kıtr) dökeyim" buyurdu ve erimiş bakır demirin aralarına nüfuz ederek onu lehimlenmiş, aşılmaz ve delinmez tek parça bir dağa dönüştürdü (Kehf, 18/96-97).

"Kıtr" Kavramı, Kozmik Kalkan ve Arkeolojik Hakikat
Kur’ân tefsirlerinde ayette geçen "kıtr" kelimesine bazı yorumcular (Süleyman Ateş, Yaşar Nuri Öztürk) demiri çelikleştiren karbon/katran manası vermişlerse de; Sebe Sûresi 12. âyet ("Erimiş bakırı ona sel gibi akıttık") ve Rahmân Sûresi 35. âyet ile birlikte Fahreddin er-Râzî’nin izahları dikkate alındığında, bunun erimiş bakır olduğu kesinlik kazanır.

Kur’ân bütünlüğü içinde (Hadîd, 57/25 — "Biz demiri indirdik"; Nûh, 71/26 ve Rahmân, 55/33-35 âyetleri ışığında) tefekkür edildiğinde; tufan sonrası yeryüzünden uzaklaştırılan bozguncu ins ve cin topluluklarının (Ma‘şer-i Cinn ve’l-İns / Sakaleyn), ilahi bir izin ve üstün bir sebep (sultan) olmaksızın yerin ve göğün sınırlarını aşamayacakları görülür. Kor halindeki demir üzerine dökülen erimiş bakır, sıradan bir taş duvar ötesinde kozmik ve manyetik bir kalkan oluşturmuştur.

Arkeolojik araştırmaların yer altında kalmış kadim şehirleri ve dağ tepelerindeki deniz fosillerini ortaya çıkarması gibi, o seddin de kıyamet yaklaşıncaya dek insanların gözünden gizlenmiş olması son derece tabiidir. Nitekim bugünkü milyarlarca insanın iki kişiden türemesi gibi, bu iki milletin de bugün nerede oldukları bilinmeyen birkaç kişiden üreyerek kıyamete yakın yeryüzünü kaplayacakları aklen ve ilmen mümkündür. Zülkarneyn de seddi tamamladıktan sonra şu ezeli hakikati ilan etmiştir:

"İşte bu (sed), Rabbimden bir rahmettir. Ama Rabbimin vaadi (kıyamete yakın belirlediği vakit) gelince O, bunu yerle bir edip dümdüz yapacaktır. Rabbimin vaadi daima haktır." (Kehf, 18/98)

DÖRDÜNCÜ BAB: SEDDİN AŞINMASI, TOPLUMSAL HELAK YASASI VE "İNŞALLAH" ŞİFRESİ

1. Halka İşareti ve Hadisin Ravisi Hz. Zeyneb binti Cahş (r.anhâ)
Ye’cûc ve Me’cûc seddindeki ilk aşınma, bizzat Asr-ı Saadet’te haber verilmiştir. Müminlerin Annesi Hz. Zeyneb binti Cahş (r.anhâ) şöyle rivayet eder:

"Resûlullah (s.a.v.) bir gün uykusundan yüzü kızarmış ve telaşlı bir halde uyanarak şöyle buyurdu: 'Lâ ilâhe illallah! Yaklaşan bir şerden dolayı vay Arab’ın haline! Bugün Ye’cûc ve Me’cûc’ün seddinden şu kadar yer açıldı' ve başparmağı ile şehadet parmağını birleştirerek bir halka yaptı. Bunun üzerine ben: 'Ey Allah’ın Resûlü! İçimizde salih kimseler de bulunduğu halde helâk olur muyuz?' diye sordum. Resûl-i Ekrem (s.a.v.): 'Evet, habis (kötülük, fısk ve günahlar) çoğaldığı vakit!' buyurdu." (Buhârî, Enbiyâ, 7; Menâkıb, 25; Fiten, 4, 28; Sahîh-i Müslim, C. 8, H.no: 2880, s. 406; Ebû Dâvûd, Fiten, 1; Tirmizî, Fiten, 23; İbn Mâce, Fiten, 9)

Hadisin Ravisi Hz. Zeyneb binti Cahş (r.anhâ) Kimdir?
Resûl-i Ekrem’in (s.a.v.) halası Ümeyye binti Abdülmuttalib’in kızı ve Abdullah İbn Cahş’ın kız kardeşi olan Hz. Zeyneb (önceki adı Berre), ilk Müslümanlardan ve ilk muhacirlerdendir. Önce Peygamberimizin azatlısı Zeyd İbn Hârise ile evlenmiş, ayrılıklarının ardından bizzat Allah Teâlâ’nın emri ve vahyiyle (Ahzâb Sûresi, 33/5, 37, 40) Resûlullah’a zevce kılınmıştır. Bu sebeple diğer annelerimize karşı "Beni Allah kendi katından, vahiyle nikâhladı" diyerek iftihar ederdi. El işinde çok maharetli olan validemiz, kazancının tamamını Allah yolunda tasadduk ederdi. Peygamber Efendimiz’in "Sizin bana en çabuk kavuşacak olanınız, kolu en uzun olanınızdır" müjdesine mazhar olmuş; buradaki "kol uzunluğu" dilimizdeki "eli açıklık ve cömertlik" manasıyla onda tecelli etmiştir (Müslim, Fezâilü’s-Sahâbe, 101). Hicretin 20. (Miladi 641) yılında vefat etmiş ve Cennetü’l-Bakî mezarlığına defnedilmiştir.

2. "Habis" Kavramı, Salihlerin Mesuliyeti ve Hûd Sûresi İhtarı
Riyâzü’s-Sâlihîn (Erkam Yayınları) şerhlerinde bu hadis-i şeriften üç hayati düstur çıkarılır:

Masiyetlerin Yaygınlaşması: Büyük günahların, fısk, fücur ve şirkin (habis) yaygınlaşması ve bunlara engel olunmaması topyekûn helakin sebebidir.

Salihlerin Vazifesi: Bir toplumda kötülükler çoğaldığında, içlerindeki salih ve iyi kimseler iyiliği emredip kötülükten sakındırma vazifesini terk ederse, onların varlığı felaketi önlemez; azap tıpkı harlanan bir ateş gibi kuru ile yaşı, mümin ile münafığı birlikte yakar. Nitekim Hûd Sûresi’nin 74-83. âyetlerinde Hz. İbrahim’in (a.s.) Lût kavmi için gösterdiği merhamet mücadelesine rağmen azap emri kesinleştiğinde meleklerin "Bunlar zalimlerden uzak değildir" buyurması bu ezeli ilahi yasayı teyit eder.

İmani Sorumluluk: Kötülükleri kalben reddetmek ve toplumsal yozlaşmaya set çekmek her müminin vazifesidir.

3. Seddin Delinmesi ve "İnşallah" Kilidi
Ye’cûc ve Me’cûc’ün zalim ve bozguncu olması, Allah’ın varlığını ve kudretini bilmedikleri anlamına gelmez. Ebû Hüreyre (r.a.)’den rivayet edilen hadis-i şerifte Resûlullah (s.a.v.) seddin açılma anındaki ilahi sırrı şöyle açıklar (ayrıca Taberî, XVII, 89 ve İbn Kesîr, II, 112’de Kâ‘b el-Ahbâr ile Vehb bin Münebbih’ten gelen nakillerde de bu süreç detaylandırılır):

"Ye’cûc ve Me’cûc seddi her gün kazarlar. Nihayet açtıkları gedikten güneşin ışığını görmeye yaklaştıkları vakit başlarındaki amir: 'Haydi geri dönün, kalanını yarın kazarsınız' der. Allah Teâlâ ise gece boyunca o seddi eskisinden daha muhkem hale getirir. Nihayet süreleri dolup Allah onları insanların üzerine göndermeyi dilediğinde, yine güneş ışığını görecek kadar kazarlar ve başlarındaki yetkili: 'Haydi dönün, inşallah yarın kazacağız' diyerek 'inşallah' kelimesini söyler (onlar da 'inşallah' derler). Ertesi gün geldiklerinde seddi bıraktıkları vaziyette (kapanmamış olarak) bulurlar ve seddi delerek insanların üzerine çıkarlar." (Sünen-i İbn Mâce, C. 10, H.no: 4080, s. 342-343; Fiten, 27)

Kur’ânî bakışla (Şûrâ, 42/30), insanların kendi elleriyle işledikleri zulümler, fısk ve ölçüsüz girişimler de bu ilahi vaktin gelmesine ve seddin açılmasına zemin hazırlar.

BEŞİNCİ BAB: KIYAMET KRONOLOJİSİ, BÜYÜK İSTİLA VE İLAHİ HELAK (NUGAF)

1. Büyük Kıyamet Alametleri (Eşrât-ı Sâat) İçindeki Yeri
Fadlullah bin Turpuştî Hazretleri’nin Turpuştî Risalesi (Kitâbü’l-Mu‘temed fî’l-Mu‘tekad) adlı eserinde (s. 206 ve devamı) ve Sahîh-i Müslim’de (C. 8, H.no: 2901, s. 434; Rûdânî, C. 5, H.no: 9895, s. 362) Huzeyfe bin Esîd el-Ğıfârî (r.a.)’den nakledilen hadis-i şerifte, kıyamet kopmadan önce zuhur edecek on büyük alamet şöyle sıralanır:

Duman (Duhân), Deccâl, Dâbbetü’l-Arz, Güneş’in batıdan doğması, Hz. İsa’nın (a.s.) gökten inmesi, Ye’cûc ve Me’cûc’ün çıkması, doğuda, batıda ve Arap Yarımadası’nda meydana gelecek üç büyük yer batması (husûf) ve son olarak Yemen’den (Aden derinliklerinden) çıkıp insanları mahşer yerine sürecek olan ateş.

Turpuştî Risalesi’nin 49 ve 50. dipnotlarındaki (Onuncu Fasıl — Keşfü’l-Ğatâ ve Tebsıra nakilleri) kronolojik ve kelâmî tespiti son derece berraktır:

Önce Ehl-i Beyt’ten Hz. Mehdî zuhur edip Kudüs’te (Beyt-i Makdis) hilafet makamına oturacak ve "Büyük Kostantiniyye"yi (şerhte İstanbul değil, Fransa’daki büyük kal’a olarak tevil edilir) fethedecektir.

Ardından bir gözü kör olan Deccâl ortaya çıkıp Şam’a gelerek Kudüs’ü kuşatacaktır.

Tam bu esnada Hz. İsa (a.s.) gökten nüzul edecek, Mevlânâ Sa‘deddîn-i Teftâzânî (Şerh-i Akâid ve Şerh-i Mekâsıd) ile Allâme İbn Hacer-i Mekkî’nin (Savâiku’l-Muhrika) beyanları üzere Hz. İsa şeriat-ı Muhammediyye ile amel edip Hz. Mehdî’ye uyarak namaz kılacak, Deccâl’i öldürecek ve Ye’cûc ile Me’cûc, Hz. İsa’nın yeryüzüne inişinden hemen sonra seddi yıkıp ortaya çıkacaklardır.

2. Taberiye Gölü’nün Kurutulması ve Tur Dağı Kuşatması
Şeyh Abdurrahman bin Yusuf el-Aksarayî’nin İmâdü’l-İslâm adlı eserinin Dokuzuncu Kitap (Ahiret Kitabı), 4. Fasıl (sayfa 528-529) bölümünde ("İsa Aleyhisselâm halife olup halka yedi yıl imamlık eder" kaydıyla) ve Nevvâs bin Sem‘ân (r.a.) hadislerinde (Sahîh-i Müslim, C. 8, H.no: 110/2973, s. 478; Tirmizî, C. 2, H.no: 2240, s. 227) istilanın seyri şöyle beyan edilir:

İlahi Emir ve Tur Dağı’na Sığınma: Cenâb-ı Hak, Hz. İsa’ya (a.s.): "Kullarımdan bir taife ayırdım ki, hiç kimse onların dengi olamaz ve onlarla savaşmaya kimsenin kudreti yetmez. O mümin kullarımı al ve Tur Dağı’na git" diye vahyeder (İmâdü’l-İslâm, s. 528). Ye’cûc ve Me’cûc; Mekke, Medine, Kudüs ve Tur Dağı hariç dünyanın her tarafını dolaşıp istila ederler. Kur’ân-ı Kerîm’in "Nihayet Ye’cûc ve Me’cûc’ün seddi açılıp her tepeden akın akın indikleri ve hak olan vaad yaklaştığı vakit, işte o zaman kâfirlerin gözleri donakalır..." (Enbiyâ, 21/96-97) ayeti tam olarak tecelli eder.

Taberiye Gölü’nün İçilip Kurutulması: Öncü birlikleri Taberiye Gölü’ne erişip gölün bütün suyunu içip tüketirler. Arkadan gelen kalabalık birlikler gölün yerindeki kuru çukura bakıp: "Burada vaktiyle su varmış" derler (İmâdü’l-İslâm, s. 529; Sünen-i İbn Mâce, C. 10, H.no: 4079, s. 341). Müminler şehirlerine ve kalelerine sığınır, Tur Dağı’ndaki kuşatma o kadar şiddetlenir ki kıtlıktan ötürü tek bir öküz başı veya bir baş soğan yüz altından (dinardan) daha kıymetli hale gelir.

3. Göğe Atılan Oklar ve Tek Bir Nefes Gibi Toplu Helak
Yeryüzünde hiç kimseyi bırakmayıp her yeri harap eden Ye’cûc ve Me’cûc, Beytü’l-Makdis dağına çıkarak kibir ve kinlerini şöyle haykırırlar: "Yeryüzünde olanları öldürdük; gelin şimdi gökyüzünde olanları da öldürelim!" Ardından oklarını ve kısa mızraklarını (harbe) göğe fırlatırlar. "O mürüvveti çok Padişah", onlara bir fitne ve imtihan vesilesi olarak oklarını kana bulanmış halde geri gönderir. Onlar bunu görüp sevinirler (İmâdü’l-İslâm, s. 529; İbn Mâce, 4079).

Tam bu azgınlık zirveye ulaştığında, Hz. İsa (a.s.) ve ashabı inleyip sızlayarak Allah’a dua ederler. Cenâb-ı Hak dualarını kabul ederek Ye’cûc ve Me’cûc’ün boyun köklerinde nugaf denilen (deve ve çekirge kurduna benzer) küçük kurtçuklar halk eder. Sabah olduğunda, o devasa kavim tek bir canın ölmesi gibi bir saatte topluca helak olur (İmâdü’l-İslâm, s. 529).

Ebû Saîd el-Hudrî (r.a.)’nin naklettiği üzere (İbn Mâce, 4079), sabah ortalığa derin bir sessizlik çökünce müminler canını feda etmeyi göze alan bir fedaiyi keşfe gönderirler. O yiğit sahabi, hepsinin çekirge sürüsü gibi birbirinin üzerine yığılmış ölüler halinde yattığını görünce: "Dikkat ediniz! Düşmanlarınızın ölmüş olduğunu size müjdelerim!" diyerek kurtuluşu ilan eder. (Miraç gecesi Hz. İbrahim, Hz. Musa ve Hz. İsa arasında geçen kıyamet müzakeresini aktaran Abdullah bin Mes‘ûd rivayetinde de aynı helak süreci beyan edilir; İbn Mâce, C. 10, H.no: 4081, s. 344-345; Müsned, I, 375).

ALTINCI BAB: YERYÜZÜNÜN ARINMASI, BEREKET ÇAĞI VE MAHŞER SIRRI

1. Ayna Gibi Temizlenen Yeryüzü ve Yedi Yıllık Ateş
Hz. İsa (a.s.) ve ashabı Tur Dağı’ndan indiklerinde, yeryüzünde Ye’cûc ve Me’cûc’ün kokmuş leşlerinin, yağlarının ve kanlarının kaplamadığı bir karış dahi yer bulamazlar. Yeniden Allah’a yakarırlar. Cenâb-ı Hak, Horasan develerinin boyunlarına benzeyen devasa kuşlar gönderir; bu kuşlar leşleri alıp ilahi iradenin dilediği derin bir çukura veya denize atarlar (İmâdü’l-İslâm, s. 529; İbn Mâce, 4076).

Ardından Allah Teâlâ öyle bir rahmet yağmuru gönderir ki, kıldan ve kilden yapılmış hiçbir ev veya çadır ona engel olamaz; o yağmur yeryüzündeki bütün kan ve kir lekelerini silip süpürerek dünyayı adeta ayna gibi tertemiz hale getirir. Müminler, Ye’cûc ve Me’cûc’den geriye kalan okları, yayları, kalkanları ve ok torbalarını tam yedi yıl boyunca odun niyetine yakarak ısınırlar (Taberânî; İmâdü’l-İslâm, s. 529; İbn Mâce, 4076).

2. İlahi Bereket, Huzur ve Kâbe Ziyaretlerinin Devamı
Temizliğin ardından Cenâb-ı Hak yeryüzüne "Bereketini ve nimetlerini meydana çıkar!" diye emreder (İmâdü’l-İslâm, s. 529; Müslim, 2973). Öyle muazzam bir bolluk ve adalet devri başlar ki:

Tek bir narı kesip büyük bir cemaat yer ve doyar, o narın kabuğunu ise üstlerine gölgelik yaparlar.

Sağmal bir devenin sütü kalabalık bir cemaate, bir sığırınki bir kabileye, bir koyunun sütü ise yakın akrabadan oluşan bir köy halkına kâfi gelir.

Yeryüzünde adalet ve emniyet öyle kemâle erer ki kurt ile koyun bir arada dolaşır, hiçbir canlı birbirine zarar vermez (İmâdü’l-İslâm, s. 529).

Resûlullah (s.a.v.) bu huzur devrinde dahi ibadet hayatının süreceğini müjdelemiştir: "Ye’cûc ve Me’cûc’ün hurucundan sonra da Beyt (Kâbe) haccedilir ve umre eda olunur." (Sahîh-i Buhârî, C. 6, H.no: 789, s. 106).

3. Tatlı Rüzgâr ve Fiili Kıyametin Kopuşu
İnsanlık "Mesih’ten sonraki yaşam ne mutlu" müjdesiyle huzur içinde yaşarken Allah Teâlâ güzel ve latif bir rüzgâr gönderir. Bu rüzgâr müminlerin koltuk altlarından dokunarak onların ruhlarını incitmeden kabzeder. Yeryüzünde hiçbir mümin kalmayıp ortalık yalnızca en şerli insanlara kaldığında, hayâ perdesi yırtılır, insanlar sokak ortasında merkepler gibi alenen çiftleşmeye başlar ve fiili kıyamet işte bu şerli zümrenin üzerine kopar (Sahîh-i Müslim, C. 8, H.no: 110/2973, s. 478).

4. Mahşer Gününde "Binde Bir" Sırrı ve Ümmet-i Muhammed’e Müjde
Ye’cûc ve Me’cûc’ün akıl almaz kalabalığı, mahşer meydanındaki ilahi adalet terazisinin de sırrını çözer. Ebû Saîd el-Hudrî (r.a.)’den rivayet edildiğine göre (Sahîh-i Buhârî, C. 9, H.no: 1373, s. 103-104; Sahîh-i Müslim, C. 1, H.no: 222, s. 306), kıyamet günü Allah Teâlâ Hz. Âdem’e (a.s.) "Evladından cehenneme layık olanları gönder; her bin kişiden dokuz yüz doksan dokuzu cehenneme, biri cennete!" buyuracaktır. Bu haber sahabe-i kiramı derin bir korkuya sevk edince Resûlullah (s.a.v.) şu müjdeyi vermiştir:

"Size müjdeler olsun! Muhakkak sizden bir kişiye mukabil, Ye’cûc ve Me’cûc’den bin kişi (cehenneme gönderilecektir). Hayatım yed-i kudretinde olan Allah’a yemin ederim ki, sizin cennet ehlinin dörtte birini, üçte birini ve nihayet yarısını teşkil edeceğinizi ümit ediyorum. Siz mahşer halkının tamamına kıyas edilince, ancak siyah bir öküzün derisi üzerindeki beyaz bir tüy (veya beyaz öküz üzerindeki siyah bir tüy) mesabesindesiniz."

YEDİNCİ BAB: YANILGILARIN TASHİHİ, MÜZAKERE SUALLERİ VE NETİCE-İ KELÂM

1. Popüler Yanılgılar ve Tarihi Hakikatlerin Tashihi
Tarih boyunca kulaktan dolma rivayetler, Ehl-i Kitap kaynaklı efsaneler ve günümüz popüler kültürünün (sinema ve kurgu yapımların) etkisiyle Ye’cûc ve Me’cûc hakikati üzerinde ciddi kavram karmaşaları oluşmuştur. İlim ehlinin ve sahih nasların ışığında bu yanılgıları şu temel esaslarla tashih etmek gerekir:

Zülkarneyn Seddi, Çin Seddi Değildir: Halk arasında sıkça tekrarlanan en büyük hatalardan biri, Zülkarneyn aleyhisselâmın inşa ettiği muhkem seddi bugünkü Çin Seddi ile özdeşleştirmek ve Ye’cûc ile Me’cûc’ü Çinliler olarak görmektir. Tarih ve tefsir kaynaklarının ortak beyanıyla Çin Seddi, Çin imparatorları tarafından kuzey akınlarına karşı taş ve topraktan örülmüş beşerî bir savunma duvarıdır. Oysa Zülkarneyn’in seddi; iki dağ arasındaki geçide demir kütleleri yığılıp ak kor haline getirildikten sonra üzerine erimiş bakır (kıtr) dökülerek inşa edilmiş, kıyamet vakti gelinceye dek ilahi kudretle muhafaza edilen bambaşka bir engeldir.

İnsanüstü Yaratıklar Değil, Hz. Âdem ve Hz. Nûh Soyundan Gelen İnsanlardır: Mitolojik hikâyelerde, çizimlerde ve modern filmlerde Ye’cûc ve Me’cûc çoğu zaman cin, dev, canavar veya dünyadışı varlıklar gibi tasvir edilir. Sahih hadisler bu kurguyu kesin olarak reddeder; onlar ne cin ne de mitolojik yaratıktır. Hz. Âdem’in evlatları ve Hz. Nûh’un oğlu Yâfes’in neslinden gelen, doğan, büyüyen, çoğalan ve vakti geldiğinde boyunlarında çıkan nugaf kurtçuklarıyla ölen hakiki insan topluluklarıdır.

İnanç Durumları: Allah’ı Bilen Fakat Zulümde Haddi Aşan Asi Kullar: Onların yeryüzünde kan döken, zalim ve müfsit bir topluluk olmaları, Yaratıcı’yı inkâr ettikleri anlamına gelmez. Kur’ân-ı Kerîm’deki Enbiyâ Sûresi (96-97) ve sahih hadislerde haber verildiği üzere; seddi kazarken her gün başlarındaki emirin "Dönün, inşallah yarın kazacağız" demesi ve topluluğun da "İnşallah" diyerek ona iştirak etmesi, onların Allah’ın varlığını, kudretini ve meşietini bilen ancak zulüm, kibir ve azgınlıkta haddi aşmış asi birer kavim olduklarını açıkça ortaya koyar.
İlim Taliplerine ve Forum Ehline Müzakere Sualleri:
Bu muazzam kıssanın zahiri naslarla sabit olan hakikatlerini ortaya koyduktan sonra, meselenin hikmet ve gayb boyutunu birlikte tefekkür etmek adına şu 3 suali siz değerli araştırmacıların nazarına sunuyoruz:

1. Seddin Mahiyeti: Zülkarneyn aleyhisselâmın demir ve erimiş bakır (kıtr) ile inşa ettiği ve bugün uydu teknolojileriyle dahi tespit edilemeyen bu muhkem engel; yalnızca iki dağ arasına örülmüş coğrafi bir duvar mıdır, yoksa madde ile mana âlemi arasına çekilmiş boyutlar arası kozmik/manyetik bir perde midir?

2. Mekânları ve Gizleniş Sırrı: Sayıları insanlar ile cinlerin toplamının onda dokuzuna ulaşan bu devasa insan topluluğu; şu an yeryüzünün gizli kıtalarında veya yer altı katmanlarında mı yaşamaktadır, yoksa ilahi bir takdirle başka bir gezegene yahut paralel bir zaman-mekân boyutuna hapsedilmiş bir insan nesli midir?

3. Vukuun Mahiyeti (Âlem-i Halk mı, Şahs-ı Manevî mi?): Kur’ân-ı Kerîm'de, semavi kitaplarda ve sahih hadislerde haber verilen bu büyük istila ve helak; kıyamete yakın âlem-i halkta (fizikî dünyada) kanlı canlı bir kavmin zuhuruyla mı gerçekleşecektir, yoksa küresel çapta yayılan bozguncu sistemleri ve ideolojileri temsil eden şahs-ı manevî (sembolik ve manevi) bir hakikat midir?
Konuya dair ilmi mütalaalarınızı, tarihi ve metafizik çıkarımlarınızı yorumlarda birlikte değerlendirebiliriz.