Hayatta herkesi başarılar

Sanırım bu hayati sonlandiracagim, yaşadığım istismar yüzünden bile beni suclayan bir ailem var annem her gün benimle tartisiyor ve tartışırken yaşadığım büyük sorunları ne kadar aci verici oldugunu dusunmeden bana karşı kullanıyor istismar bile buna dahil tembel olduğun için aptal olduğun için başına bu geldi diyor bunu her gün duymak beni olduruyor gerçekten ağır şeyleri aşmaya calisiyorken ailemden destek gormek yerine psikolojik siddet gormek beni dahada batiriyor bir yerden mahkeme sureci beni geriyor diğer yandan ailem geriyor çok fazla insan canımı yakti ve annem özellikle bana sen ne yasadinki diyor sen aci cekmedin ki diyor benim yasadigim sorunlari asla gormuyor zaten görmediği için bu hale geldim,12 yasindan beri psikiyartin dediği seylere dikkat etmedi beni her gun asagiliyor normal şekilde degl bir annenin çocuğunu normal sekilde azarlamasi değil kadin benden nefret ediyor gozunun onunde 39 kiloya dustum kemiklerim gorunecek kdr mahvoldum yemek yemedim gunlerce bir anne çocuğundan bu kadar mi nefret eder benim bu hale gelmemdeki en buyuk sebep annem herkes anne baba olmamali babamdan siddet gordugum zamanlardada beni korumadi babam benim gozume yanan sigara firlatti ben 12 yasindaydim o zamanlar ben artık buna dayanamıyorum o kadar agir bir boyuta geldiki bazen kafamin içinde sesler oluyor annemin beni azarladigi bana bagirdigi sesler uzun sure gercek saniyorm gercek olmadığını fark etmek için ayaga kalkip yuzume falan dokunmam gerekiyor hep bir kurtuluş umuduyla yasadim ama goruyorumki bu durumdan kurtulamayacagim üniversiteyede gitmeme izin vermediler beni kandırdılar hayat benim için çok zor psikolojik tanısı konduğu halde panik atagimi bile ciddiye almadilar ablam ve annem bunu simariklik yuzunden yaptigimi soyledi lisede surekli krizler gecirdim ambulansla hastaneye goturuldum psikolojik tedavi gördüm bobreklerimden genetik rahatsizligim var bu ilk ortaya ciktiginda 13 yasindaydim bobregmde tas oldugu için yogun kramplar geciriyordum kusuyordum ablam bunun bile simariklik oldugunu soylemisti beni evde istemiyorlar surekli babamin yanina gonderiyorlar babamda iyi bir adam deglki ben hiç bir yere ait değilim bu aidiyetsizlige son vermek icn dogru karari verdim. Aci ceken ve caresiz olan insanlara umut olmak isterdim hep amacim bu olurdu ben kurtulacagim baskalarinada umut olacagim derdim olmadı artik ruhum bunlari kaldiramiyor vücudumda kaldıramiyor yaşadığım şeyler vucuduma yansıyor... Özür dilerim.

Bu hayat zorluklarla dolu. Herkes bir başka sebeple sınanıyor. Sizin çevrenizden gördüğünüz muamele için üzgünüm ama bunlar geçici emin olabilirsiniz. Yeter ki inanın. Bir gün geldiğinde iyi ki yapmamışım demenizi gönülden diliyorum. Bu zorluğun içinde en kolayı bu olduğu için inthar fikri cazip gelebilir ama emin olun en yanlış seçenek o dur. Biraz daha gayret ederseniz doğru adımlarla psikolojik sağlığınıza kavuşabilirsiniz diye düşünüyorum. Umarım bu yazıyı okursunuz. Umarım kötü bir şeye yeltenmemişsinizdir.

Yaşadığınız sorunlar için psikolojik destek alın lütfen. Doktor gözetiminde olmalısınız.
Ve doktorun faydası olacak bir şey için ; eğitim düzeyi, travmaları, tavrı ve karakterini bilmediğiniz insanların yorumuna açık bir biçimde sorunlarınızı yazmayınız.

Doktorun çözeceği derdi doktora, arkadaşın çözeceği derdi arkadaşa.. İyi ayrım yapın.

Saçma bir yönlendirme yüzünden, yanlış kararlar almamanız adına konuyu kilitliyorum.