ilimsiz
Kayıtlı Üye
İzniniz olursa şu an forumu küçük bir psiko-terapi alanı olarak kullanacağım çünkü kendimi insan olmanın yüküyle tıkanmış hissediyorum biraz. Bir süredir uykularım çok düzensiz, sabah 3 saat akşam 3 saat uyuyorum vaktimin kalanında da etüt etme kaygısı olmadan beni biraz daha açacak kırıntılar arayarak geçiriyorum. Belki "Hiçlik Üzerine" yazımı okuyanların dikkatini çekmiştir orada hastalığımdan kısmen bahsediyorum aslında pek konuşmak istediğim bir mevzu da değil çünkü insanlar umarsızca bir kalıba sokup yaftalar yamamaya çok müsait fakat ben 10 senedir şizofreniyle birlikte yaşıyorum, Anadolu'nun bir kasabasının kıyısında bir bahçede yaşıyorum normal şartlarda ıssız olsa da gelenim gidenim oluyor ve ben her ziyaretçiden sonra büyük bir yükle baş başa kalıyorum evimde. Biri hırsından, diğeri öfkesinden bahsediyor, dinliyorum ama dinlemek benim için çok zor ve bir noktada yalnız kalıp söylediğim şeyleri ya da duyduğum şeyleri tartmaya başlıyorum bilinçsizce, a şurada şunu söylememeliydim, bunun arkasından konuştuk, şurada sövdük vs. vs. diğer yandan da kendimi özgürce ifade edemediğim yumuşak açıklamalar yapmaya çalışıyorum fakat içimde öyle bir şey var ki belki karşımdaki insanı o sırada yere yatırıp tekme tokat dövmek istiyorum sonra şişiyorum durup dururken sövmeye başlıyorum sonra tövbe etmeye başlıyorum ardında bir daha sövüyorum ve belki insanların kıymık gibi gördüğü alelade söylediği şeyler bazen günlerce aklıma takılıyor ve beni rahatsız ediyor. Bir yandan çok çok yorgun hissediyorum kendimi diğer yandaysa ikiyüzlü bir şekilde huzurumu kaçıran insanların yüzüne gülümsemeye çalışıyorum. Dengesini kaybedince çok uçlara savrulan bir insan olarak kaybolmamaya çalışmak çok yoruyor beni ve inanır mısınız bilmem ama bazı insanların on ömür geçirse on defa intihar edeceği şu ömrümde farkındalık zulüm gibi bir şeye dönüşmeye başladı her şeyimi tartmaya zorlanmamalıyım çünkü bir noktada insanların kefelerini umarsızca sarstığı terazimi korumak kendimi korumak için herkesten uzaklaşmaya başlıyorum ve inanılmaz yalnızlaşıyorum ve artık etrafımda birkaç akrabadan başka kimse kalmadı onlar da o kadar yoruyor ki çünkü silemiyorum, tamamen terk edilmekten korkuyorum aslında inanılmaz değer verdiğimden falan da değil ama katlanmaya çalışmak kendi kendimi yiyip durmama sebep oluyor. Dün Gazali'nin bir kitabında ahlakla ilgili bir kısım okuyorum ve orada okuduğum bir cümle beni belki aylar önce söylenmiş bir söze savurdu, on sayfa boyunca kendi kendime konuşum sövmüşüm farkında olmadan. Tabi hastalığımdan kaynaklı takıntılı bir durum da söz konusu neyse çok uzattım boş muhabbetimle, şu an biraz gevşemiş hissediyorum o yüzden daha fazla kemirmeyeceğim okuyacak arkadaşların kulağını. Forum güzel şey, Allah razı olsun.
