ladyofthemoon
Kayıtlı Üye
annemin bana olan nefreti henüz ben doğmadan önce başlamış bana hamile olduğunu öğrenince beni aldırmak istemiş ama babam izin vermemiş annem beni hiç bir zaman istemedi ve benimle ilgili her bir sorunda babamı arayıp "onun doğmasını ben istemedim sen istedin onunla sen ilgilenmek zorundasın" diyor ve yüzüme karşı da seni ben istemedim baban istedi demişliği çok oldu.. Annem beni hiç sevmedi.. Ama annemin unuttuğu bir şey var evet beni doğurmayı o seçmemiş olabilir ama doğmayı bende seçmedim.. Eğer elimde bir seçim hakkı olsaydı onun hayatını mahveden gerçekten benim doğmam ise ben kesinlikle doğmamayı seçerdim. Özür dilerim anne evet hataları olan sorunlu bir çocuğum ve evet çoğu zaman seni utandırdım ve senin için hep bir masraf oldum senin gözünde "istenmeyen çocuk" tan öteye hiç geçmedim her zaman senin yaptığın bir hata oldum. Gerçekten benim yokluğum seni huzura erdirecek olan şey mi olacaktı? Bana hep sizin yüzünüzden bu hayata maruz kaldım,senin peşinde köpek oldum dedin, anne,bu hayatı ben seçmedim. Eğer yokluğum seni mutlu edecekse,ben yokluğumu sana armağan etmeye hazırım. 19 yıllık hayatım boyunca hamilelikten bugüne kadar sana yaşattığım bütün pişmanlıklar için özür dilerim. Ve senden çaldığım bütün mutluluklar için ayrıca özür dilerim.
Bu satırları intihari denemeden hemen önce yazmistm o gün tam 9 saat boyunca uyumadim gece yarisindan sabah dokuza kadar düşündüm çok düşündüm daha önce annem yüzünden intihari denemistm o zaman 17 yasindaydim panik atak ve başka psikolojik sorunlara sahibim 12 yasindan beri tedavi görüyorum ama annem psikiyatrinin dediklerine hic uymadi yaptigim her seyin sebebini simarikliga ve aptalliga bagladi bana tedavi gördüğüm surede cok acimasizca davrandi o donemden beridir benim psikolojimi en cok annem bozdu 17 yasindayken hastaneye yatirildim bu olayi yapmadan hemen önce annemle telefonda konusmustm o gun bana bağırdı ve kötü şeyler söyledi ve ona anne tetikleniyorum iyi değilim lütfen bana bağırma demistim ve o gün devam etti sonra beni hastaneden abim almaya geldi bilmiyorum.. bunu hak ettiğimi düşünmuyorum bence anne bir insanin en yakinidir tek siginagidir annem beni hiçbir zaman kabul etmedi ablama hep onu sevdiğini söyler ona hep sarılır ve ona her zaman harika olduğunu söyler,bana asla sarilmaz annemin bana en son ne zmn sarıldığını hatirlamiyorum bana hep yetersiz olduğumu söyler ona iyi ders notlariyla geldigimde bile örneğin ortaokuldan itibaren 90 bile alsam neden 100 değil derdi anne en yüksek alan bendim desem bile daha yüksek almaliydin derdi bana hep yetersiz olduğumu söyledi hiç bir zaman basarilarima sevinmedi başarılı olduğum alana yonelmeme izin vermedi fen lisesi kazandığımda bile Kazandigim liseyi kucumsedi sanırım asla ona bir evlat olamadim annemin beni sevmemesi beni cok üzüyor ama kimsenin beni zorla sevmesini saglayamam kimsenin hayatinda zorla yer edemem beni sürekli evden uzaklastrmaya calisiyor sürekli beni babamin evine yolluyor yetişkin olduğum halde kendimi asla sevgi gormemis bir çocuk gibi hissediyorum ve beni azarladıginda gerçekten cok kotu oluyorum sesi insan gibi gelmiyor... Sanki karsimda bir canavar var sanki suyun altinda boğuluyorum.. kulaklarim basinctan patliyor sanki.. babamda pek iyi biri değil hatta 2019 da gozume yanan sigara firlatmisti bu yaptığı istismarlardan sadece küçük bir örneği en azindan annem beni sevseydi belki biraz daha kendimi iyi hissederdim ama yalnızım sevgiyi hak etmeyecek kadar yalnizim anneme nefret duymuyorum veya onu suclamiyorum.. Sadece gerçekten ruhsal olarak paramparçayim yinede onu seviyorum bir insanin çocuğunun varligindan nefret edecek kadar ona uzak olması anlayamadığım bir durum.. acaba tecavüz cocugu muyum diye düşündüm babam ona bunu mu yapti? Bu yüzden mi dogdum? Çok geçerli bir sebep ona tum kalbimle saygi duyarm. Ama bir sebep yokken niye ben doğmadan başladı bu nefret.. Sorun değil kabulleniyorum. Umarım benden kurtuldugunda mutlu olur ama anne ve babanin sevgisinin eksikliğinin ne kadar ağır olduğunu anlatmak çok zor umarım hiç bir çocuk bu sevgiden mahrum kalmaz..
Bu satırları intihari denemeden hemen önce yazmistm o gün tam 9 saat boyunca uyumadim gece yarisindan sabah dokuza kadar düşündüm çok düşündüm daha önce annem yüzünden intihari denemistm o zaman 17 yasindaydim panik atak ve başka psikolojik sorunlara sahibim 12 yasindan beri tedavi görüyorum ama annem psikiyatrinin dediklerine hic uymadi yaptigim her seyin sebebini simarikliga ve aptalliga bagladi bana tedavi gördüğüm surede cok acimasizca davrandi o donemden beridir benim psikolojimi en cok annem bozdu 17 yasindayken hastaneye yatirildim bu olayi yapmadan hemen önce annemle telefonda konusmustm o gun bana bağırdı ve kötü şeyler söyledi ve ona anne tetikleniyorum iyi değilim lütfen bana bağırma demistim ve o gün devam etti sonra beni hastaneden abim almaya geldi bilmiyorum.. bunu hak ettiğimi düşünmuyorum bence anne bir insanin en yakinidir tek siginagidir annem beni hiçbir zaman kabul etmedi ablama hep onu sevdiğini söyler ona hep sarılır ve ona her zaman harika olduğunu söyler,bana asla sarilmaz annemin bana en son ne zmn sarıldığını hatirlamiyorum bana hep yetersiz olduğumu söyler ona iyi ders notlariyla geldigimde bile örneğin ortaokuldan itibaren 90 bile alsam neden 100 değil derdi anne en yüksek alan bendim desem bile daha yüksek almaliydin derdi bana hep yetersiz olduğumu söyledi hiç bir zaman basarilarima sevinmedi başarılı olduğum alana yonelmeme izin vermedi fen lisesi kazandığımda bile Kazandigim liseyi kucumsedi sanırım asla ona bir evlat olamadim annemin beni sevmemesi beni cok üzüyor ama kimsenin beni zorla sevmesini saglayamam kimsenin hayatinda zorla yer edemem beni sürekli evden uzaklastrmaya calisiyor sürekli beni babamin evine yolluyor yetişkin olduğum halde kendimi asla sevgi gormemis bir çocuk gibi hissediyorum ve beni azarladıginda gerçekten cok kotu oluyorum sesi insan gibi gelmiyor... Sanki karsimda bir canavar var sanki suyun altinda boğuluyorum.. kulaklarim basinctan patliyor sanki.. babamda pek iyi biri değil hatta 2019 da gozume yanan sigara firlatmisti bu yaptığı istismarlardan sadece küçük bir örneği en azindan annem beni sevseydi belki biraz daha kendimi iyi hissederdim ama yalnızım sevgiyi hak etmeyecek kadar yalnizim anneme nefret duymuyorum veya onu suclamiyorum.. Sadece gerçekten ruhsal olarak paramparçayim yinede onu seviyorum bir insanin çocuğunun varligindan nefret edecek kadar ona uzak olması anlayamadığım bir durum.. acaba tecavüz cocugu muyum diye düşündüm babam ona bunu mu yapti? Bu yüzden mi dogdum? Çok geçerli bir sebep ona tum kalbimle saygi duyarm. Ama bir sebep yokken niye ben doğmadan başladı bu nefret.. Sorun değil kabulleniyorum. Umarım benden kurtuldugunda mutlu olur ama anne ve babanin sevgisinin eksikliğinin ne kadar ağır olduğunu anlatmak çok zor umarım hiç bir çocuk bu sevgiden mahrum kalmaz..